The Town (2010, Ben Affleck)

Miasto złodziei **** 

Hollywood zmienia się w tempie niemal niedostrzegalnym: może Tom Cruise ośmieszać się jednym żenującym skandalem za drugim, ale za parę lat w pełni zrehabilitowac produkując wybitny film rozrywkowy,  jak czwarta część “Mission Impossible”. Może Ben Affleck przez 20 lat sprawiać wrażenie faceta, który dostaje paniki, za każdym razem kiedy ma grac główną rolę w filmie, ale wkrótce może sam zacząć reżyserować filmy, i to całkiem przyzwiote, oglądalne i cieszące się poklaskiem krytyki. Teraz, w swojej drugiej produkcji z kolei, Affleck byl w stanie jednocześnie obsadzić się i wyreżyserować sobie prawdopodobnie najlepszą rolę w swojej karierze.

“The Town” mimo bardzo średniego scenariusza i niefortunnego montażu całości (do czego dojdziemy), jest  reżyserskim osiągnięciem, którego po Benie Afflecku nie spodziewałbym się nawet w najdziwniejszych snach. Aktor postanowił rozprawić się w pewnym sensie z demonami swojej młodości. Pokazał nam miejsce, w którym sam dorastał, czyli bodaj najbardziej przerażającą do życia dzielnicę miasta Bostonu: Charlestown (ponoć wychowywał się całkiem niedaleko). Kolebkę Bostońskiej przestępczości, w której wiedza o tym, jak okradać banki przekazywana jest z ojca na syna, a każdy kto chce przetrwać musi toczyć całkiem typowe, codzienne boje z policją i FBI.

Kret (2011, Rafael Lewandowski)

Kret ***

(ta recenzja jeszcze nie jest usunięta przez ACTA)

Niezmiernie mnie cieszy, że dożyliśmy w końcu czasów, w których chwalenie w polskim kinie tzw. porządności realizacji filmu, czyli tego, że wiemy o czym jest dana historia, jaki jest mniej więcej gatunek w przestrzeni którego się obracamy oraz kto jest głównym bohaterem opowieści, jest wyrazem albo jawnego lenistwa recenzenta, albo jego wyraźnego przespania kilku ostatnich lat. Wystarczy szybki rzut oka na filmy z tegorocznego festiwalu PFF w Gdyni: świetny “Esssential Killing”, który okazał się istną poezją pisaną przy pomocy kamery filmowej, trzymający cały czas za gardło i w napięciu “Czarny czwartek. Janek Wiśniewski Padł”, który precyzyjnie odtwarza horror wydarzeń, z dni, o których opowiada, czy wreszcie brawurowa w swej formie i odważna w treści “Sala Samobójców” , w której znalazło się miejsce nawet na coś tak niespotykanego u nas jak animacja komputerowa. Polskie kino dalej jest istotne, jeśli chodzi o treść i podejmowane tematy, ale jednocześnie  staje się coraz bardziej atrakcyjnie podane (wybaczcie fani, ale filmów Jana Jakuba Kolskiego – poza “Wenecją” – po prostu nie potrafię strawić, choćby nie wiem co). Dziś trudno mówić o tym, co jest na poziomie technicznym zrobione w polskim filmie źle, a co dobrze- chętnie za to dyskutuje się o treści filmu. Takim przypadkiem jest właśnie zeszłoroczny “Kret” Rafaela Lewandowskiego.

Forma tego obrazu nie budzi najmniejszych wątpliwości: zdjęcia są wspaniale wykadrowane i z lekkością nadają całości klimatu, montaż jest zrobiony ze znakomitym wyczuciem tego, kiedy w scenę należy “wejść”, a kiedy ją skończyć odpowiednią puentą, aktorski duet Szyc/Dziędziel (a właściwie tercet wraz z Magdaleną Czerwińską) wydaje się prawdziwy i przejmujący niemal przez cały seans. Wszystko wydaje się być na swoim miejscu, a jednak w ostatecznym rachunku zawodzą sprawy najważniejsze: scenariusz i reżyseria. Choć pojedyncze sceny są świetnie, to trudno niestety mówić o spełnionym dziele w całości. 

Mission Impossible Ghost Protocol (2011, Brad Bird) [IMAX]

Mission Impossible. Ghost Protocol *****

 

Jakie to Hollywood jest dziwne: nieznany nikomu Brad Bird najpierw robi sobie niszową, prostą, ale świetną animację o gigantycznym robocie, który zaprzyjaźnia się z małym chłopcem (“Iron Giant”, 1999) , potem tworzy jeszcze kolejne dwie animacje (ale tym razem to już gigantyczne superprodukcje dla studia Pixar) i deklasuje nimi całą konkurencję odbierając  za obydwa Oscary od Akademii Filmowej (Iniemamocni 2004, Ratatuj 2007). A teraz, kiedy wydaje się, że Bird już na zawsze będzie hollywoodzkim Miyazakim, jeden mały SMS od J.J. Abrahmsa (reżyser Star Treka, Super 8 i trzeciej odsłony Mission Impossible) sprawia, że ów specjalista od wybitnych filmów animowanych, kręci głośny, popisowy i bezczelny do granic w swej brawurze,  pierwszorzędny film akcji, który jest niczym mniej i niczym więcej jak tylko trzecim sequelem do wspomnianego wyżej “Mission Impossible”, w którym to jak powszechnie wiadomo lśni i zachwyca amerykański gwiazdor-scjenatolog Tom Cruise. I co? I to:  Bird znowu to zrobił. Znowu.

Oglądałem niedawno wywiad z Birdem (będę to nazwisko powtarzał , zapamiętajcie skubańca jakby był nowym samym Spielbergiem -  na co się zresztą zanosi) , który przyznał się, że nie bardzo był zainteresowany wchodzeniem w dorosłe życie. Chciał znaleźć sobie taką pracę, która umożliwi mu pozostanie pełnym pasji dzieckiem, przedłużeniem tej dziecięcej zabawy i żarliwości w tworzeniu. No i znalazł: praca przy filmach animowanych. To, co w “Iniemamcnych” oraz “Ratatuju” mnie tak dobitnie zachwyciło, to poczucie, że Bird nie podchodzi do swoich dzieł, jak do filmow familijnych, czy kreskówek, w których liczy się tylko, żeby było słodko i kolorowo. Bird dbał o sensowne postacie (o wszystkie z danego filmu), a jego podejście do narracji było kompatybilne z narracją prawdziwych aktorskich filmów (retrospekcje, dbanie o pacing i  swoistą symfoniczność opowiadania, montaż równoległy, najazdy, przybliżenia, oddalenia, epickie panoramy w formacie 2.35:1). Bawił się kinem na swój sposób, ale jednocześnie szanował widza: nie podsuwał mu tandetnie napisanych postaci, infantylnego humoru, nie odpuszczał sobie żadnej  sceny i  dbał o wrażeniometr widza w najważniejszych momentach filmu (akcentowane: kulminacja, otwarcie, ostatnie ujęcie).

Północ – Północny Zachód ******

- Kim jesteście? – Chłopcami na posyłki z bronią za pazuchą. On celuje akurat w twoje serce,więc, bardzo proszę, nie popełnij błędu – Ale o co chodzi? To jakiś żart czy co?- Tak, żart. Chodź, Pośmiejemy się w samochodzie.

Wbrew własnej woli, bohater ponad 50-letniego arcydzieła Alfreda Hitchcocka (w arcymistzowskiej interpretacji Cary’ego Granta) wychodzi z nowojorskiego hotelu Plaza i pakuje się  w szpiegowsko-sensacyjny spisek, w ramach którego w mgnieniu oka z niewinnego obywatela Ameryki  (choć nie bez grzechów zachłanności i niedbalstwa w ludzkich relacjach) staje się wrogiem publicznym numer 1. Pijanym kierowcą rozbijającym się nocami po ulicach (na dodatek kradzionym samochodem!)  a szybko też i domniemanym mordercą ważnego polityka ONZ. Od tej pory czeka go już tylko iście bondowska przeprawa – ucieczka przez pół kraju w “butach” zupełnie nieznanego mu człowieka, walka o przetrwanie, rozwiązanie całej zagadki (kim lub czym jest ten cholerny Kaplan)  oraz oczywiście romans z niejednoznaczną w swych zamiarach  femme fatale.

Harry Brown ***

Współczesne angielskie miasto. Emerytowany żołnierz Harry Brown wiedzie samotne życie. Mieszka w ponurym blokowisku, na osiedlu opanowanym przez młodociane gangi, który szerzą przemoc i strach wśród mieszkańców. Gdy pewnego dnia jego najbliższy przyjaciel zostaje zamordowany, Brown postanawia zareagować i na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość zabójcom, którzy bezkarnie dopuszczają się kolejnych przestępstw. Doświadczony w walce mściciel wchodzi tym samym w konflikt z inspektorami policji, prowadzącymi śledztwo w sprawie morderstwa jego przyjaciela i bandy chuliganów…

Nasz bohater wie, że niewiele ma do stracenia: jest stary i właściwie sam na tym świecie, stąd  jego przemiana jest radykalna- co prawda po ludzku waha się przez moment czy pociągnąć za spust , ale i tak  szybko okazuje, że jest w pełni zdolny do tego, aby zabijać z zimną krwią.  Szczęściem dla nas- widzów,  jest fakt, że tytułową postać gra aktor tej klasy, co Michael Caine. Do niezbyt ciekawej postaci wlewa odrobinę doświadczenia, smutku, potrafi wzbudzić empatię, a sama przemiana Harry’ego wydaje się dzięki właśnie niemu o wiele bardziej naturalna i prawdziwa.

Public Enemies ***

Wrogowie publiczni ***

Michael Mann ma swoją renomę, oddanych fanów i dotychczas naprawdę świetną prasę. Niestety nadszedł moment, kiedy reżyser uwielbianej “Gorączki” popełnił film nieudany. Jego “Wrogowie Publiczni” są bodaj największym hollywoodzkim rozczarowaniem wakacyjnego sezonu na blouckbustery 2009 roku. Są tu przebłyski wielkiego kina, ale co nam po nich, skoro tego lata mieliśmy pełniejsze, bardziej wyraziste i bardziej wciągające produkcje?