Załoga G **

Jerry Bruckheimer z dumą wychwala ten film, mówiąc o nim jak o wywrotowym dziele rozrywkowym XXI wieku- “nie było jeszcze filmu o tajnych agentach ze zwierzętami, będącego połączeniem filmu aktorskiego, animacji i efektów 3d!” Oh, ah! Upadliście już z zachwytu? Bo ja do teraz pozbierać się nie mogę. Najgorsze jest chyba to, że Bruckheimer, jak sam przyznaje, nie widzi problemu w tym, aby puste widowisko z efektami specjanymi było idealną propozycją dla najmłodszych kinomanów. “Wszak, formuła kina akcji jest im już dobrze znana”.

Robin Hood. Książę Złodziei ****

Filmów i seriali o Robin Hoodzie i jego wielkich przygodach było już tyle, że naprawdę nie łatwo jest je zliczyć, niemal co chwilę mamy nową ekranizację. Lada moment będziemy mieć wersję Ridleya Scotta z Russelem Crowem w roli głównej. Jest w czym wybierać, choć ile tak naprawdę z tego jest warte zachodu? Wersja Kevina Reynoldsa z 91 roku pod tytułem „Książę Złodziei” z pewnością jest.

Góra Czarownic *

Zaczynam się powoli zastanawiać, czy filmy takie jak „Piraci z Karaibów” czy „Opowieści z Narnii” to tylko wpadki przy pracy gromadki kiczarzy z pod sztandaru Walt Disney Pictures, czy jednak wciąż mogę myśleć, że wpadkami przy pracy dobrego studia są „Hannah Montana” czy „High School Musical”. Tak czy inaczej czegoś tak głupiego jak „Góra Czarownic” nie oglądałem dawno.

Transformers. Zemsta Upadłych ***

Pierwsza część opowieści z robotach-transformerach była świetnym wakacyjnym blouckbusterem z zaskakującą ilością pomysłowych atrakcji. Część druga nie zaskakuje- mogła być przyjemną łaskotką. Łaskocze jednak tak długo i nachalnie, że staje się to torturą. Tak, czuję się rozczarowany.

Podróż do wnętrza Ziemi 3D ***

Cóż tak nie wzmacnia więzi -zwłaszcza jak jest się bohaterem hollywoodzkiego filmu familijnego- jak przygody. A jeśli nimi jest podróż śladami powieści Juliusza Verne “Podróż do wnętrza Ziemi”, to już możemy być pewni, że stosunki między pewnym naukowcem a jego bratankiem , który go nie znosi, będą znacznie, znacznie lepsze. Obydwaj wyruszają do Irlandii, gdzie myślą, że znajdą wejście do wnętrza naszej planety i tam zastaną niesamowity świat, którego szukał niegdyś ojciec chłopca. Pomaga im młoda przewodniczka z Irlandii.

Kino przygodowe i to w trójwymiarze. I obawiam się, że film powstał tylko i wyłącznie dla owych efektów, oglądanych przez specjalne okulary 3D. Fabuły tu w zasadzie nie uświadczysz, jak od 20 minuty zaczyna się przygoda, tak nic już się szczególnego w filmie nie dzieje. Tylko ciąg następujących po sobie kolorowych, żywych obrazów mających dać nam złudne wrażenie uczestnictwa w przygodzie. “Podróż..” to film obligatoryjnie szybki i sztuczny niczym kolekcja lalek Barbie. Wszystko tu jest bezczelnie udawane: efekty prezentują marne wykorzystanie popularnego w Hollywood blue-boxu, aktorzy udają, że grają, swoje dialogi recytują jak w przedstawieniu szkolnym, a między nimi brakuje chemii. Jasne, oglądać się to da, czas mija szybko, czasem można się zachwycić paroma udanymi pomysłami.  Za to te 3 gwiazdki. Ale pamiętajmy, że nie tak wygląda porządne kino przygodowe. Kiedy bohaterowie suną kolejką górniczą, spadają z wysoka przez 5 minut albo uciekają przed dinozaurem, mam wrażenie jakbym obserwował jak ktoś gra w grę komputerową opartą na dobrym filmie akcji i nie dał mi pada abym i ja spróbował.

Smutne to bardzo, bo technologia 3D zaczyna powoli wdzierać się łokciami do kin, sama wytwórnia DreamWorks zadeklarowała się, że od 2009 roku wszystkie filmy będzie robić w technice 3D. Nawet jeśli nie tak szybko, to jednak do tego w końcu dojdzie. Czyżby czasy filmowych blouckbusterów z bogatą treścią i wyrazistymi bohaterami mijały bezpowrotnie? Ja takiego kina XXi wieku nie chcę.

szymalan

Minęły cztery lata. Coś przetrwało. Isla Sorna – bliźniacza wyspa Isla Nublar – okazuje się być faktyczną fabryką dinozaurów dla Parku Jurajskiego. Hammond (Richard Attenborough), chcąc dowiedzieć się jak najwięcej o Sornie wysyła na nią grupę naukowców, z Ianem Malcolmem (Jeff Goldblum) na czele. Na miejscu naukowcy spotykają najemników przybyłych na Sornę z misją schwytania kilku gatunków i przetransportowania ich do San Diego…

Chyba każdego kiedyś, czy to w dzieciństwie, czy już w wieku dorosłym dopadła mania dinozaurów. Saga Jurassic Park jest właśnie smaczkiem dla takich dino-maniaków. Biorąc pod uwagę sequel, to jest ciut w tyle od pierwowzoru. Druga część przełomowej trylogii Spielberga wydaje się być toporniejsza, być może przez przesyt nadmiaru akcji. Widać gruntowną zmianę, jeśli chodzi o sequel, bo jest więcej akcji, więcej nowych gatunków dinozaurów, i mamy już przeniesienie akcji w stronę miasta. Jednak wydaję mi się, że Spielberg trochę się zagalopował i stworzył dziełko mniej przejmujące acz również godne uwagi. Nowością jest również pojawienie się nowych twarzy: Vince Vaughn czy Julianne Moore. Vince – jakby w tyle, ni to zabawnie, ni to poważnie. Julianne Moore – również niezbyt wyraźnie. Za to nieprzezroczysty jak dotąd był Goldblum. Nie muszę również wspominać o doskonałych efektach specjalnych i wspaniałej muzyce Williamsa, bo tego nie można zbagatelizować…

Ocena: 7/10
(pumex)

Wyspa Nim ***

Przygodowo-komediowe kino familijne. Dziewczynka o imieniu Nim mieszka wraz z ojcem na bezludnej wyspie, gdzieś pośrodku oceanu Atlanckiego. Żyje sobie beztrosko, a jej największą miłością są książki Alexandry Rover, o słynnym poszukiwaczu przygód zwącym się….Alex Rover. Pewnego razu Nim zostaje sama, gdyż jej ojciec wyrusza w kilkudniowy rejs. Po jakimś czasie urywa się z nim kontakt i dziewczynka obawia się, że mogło dojść do czegoś złego. Mailując z Alexandrą Rover, myśli że pisze ze słynnym Alexem, który chce przybyć do niej i pomóc uratować tatę. Tylko, że on nie istnieje, a autorka powieści to kobieta cierpiąca na skrajną agorafobię.

Film reklamuje się jako obraz twórców “Opowieści z Narnii” i “Mostu Do Terabithii”- niepotrzebnie. “Wyspa Nim” jest i owszem chwilami bardzo emocjonująca, pozbawiona nudy i jest do tego dobrze grana (Jodie Foster znów w kłopotach przekonywująca, Abigail Breslin widać, że rośnie na utalentowaną młodą gwiazdę, jedynie Gerard Butler nie popisał się, ale cóż pobije jego “This is Sparta!” z “300″?). Jednak ja po prostu nie należę do targetu tego filmu. Foki biegają po ekranie, jakieś tam płazy…Wszystko to ma być oczywiście bardzo zabawne, no i z pewnością jest. Jak się ma tyle lat, co Nim. Ja to bym jakąś nawalankę zobaczył. Przed postawieniem temu kiczowatemu lunaparkowi za gorsze, przewidywalnemu dodajmy od drugiej minuty seansu, dwóch gwiazdek,  trzyma mnie jedynie złota myśl płynąca z filmu: Chwal wyobraźnię, bo ona potęgą wielką jest. Ale jeśli i ona Cię zawiedzie, tylko drugi człowiek Ci pomoże.Nawet jeśli będzie to dla niego pokonywanie własnych granic.

szymalan