Nóż w wodzie *****

Pełnometrażowy debiut Romana Polańskiego(odejdźmy tu na chwilę od ostatnich głośnych wydarzeń). Film, który otwarł twórcy drogę na cały świat- nagroda FIPRESCI, nominacja do BAFTY, Złota Kaczka czytelników FILMU, a wreszcie nominacja Akademii Filmowej do Oscara, który akurat wtedy powędrował do “Osiem i pół” Felliniego. Federico zresztą ponoć prosił Akademię, aby przyznano wtedy dwa Oscary dla nieanglojęzycznego filmu- także dla Polaka.

Do utraty tchu ***

Dzisiaj dwa zdania (z hakiem) o kolejnych wchłoniętych klasykach filmowych. Ponieważ żaden na mnie większego wrażenia nie zrobił, to i oceny jakieś niepowalające, a recenzje króciutke, bo zwyczajnie nie zdostałem natchnięty do głębszej refleksji. Na początek francuska nowa fala i film “Do utraty tchu”

Na wschód od Edenu *****

W chronologicznym przeglądzie filmów, które przeszły do historii kina, znów na parę chwil powracamy do Hollywood i do mającego wymiar niemal symboliczny, słynnego obrazu Eliego Kazana “Na wschód od Edenu”. Jak to się stało, że film obyczajowy o zwyczajowych rodzinnych problemach głównych bohaterów, stał się do dzisiaj żywą legendą kina?

Dziennik nimfomanki **

Dystrybutor “Dziennika..” z dumą reklamuje obraz jako kontynutora, tudzież kombinacę dwóch wielkich hitów ostatniego 10-lecia: “Wyznań gejszy” i “Dziennika Bridget Jones”. Czemu właściwie nie wiem (bo gdzież bym śmiał podejrzewać go o tak przyziemne pobudki jak żądza pieniądza?) , skoro nie ma tutaj ani humoru, ani prawdziwej romantycznej miłości- tym bardziej wspaniałego tła, w jakim miałaby się rozgrywać akcja.

Volver ****

W poprzednich filmach Almodovara mieliśmy postawę buntownika, człowieka o kryzysie własnej tożsamości i płciowości. W “Volverze” Almodovar jest już pogodzony, wie, że po prostu inaczej być nie może, jawi się jako człowiek spokojny, całe szaleństwo i furia odchodzi w cień.

*****

Sympatyczny włóczęga (Charlie Chaplin) spotyka niewidomą kobietę, sprzedającą na ulicy kwiaty (Virginia Cheryll). Ona bierze go za bogacza, bo nie widzi jego starych łachmanów. Po tym spotkaniu bohater oddala się i spotyka kolejną osobę: milionera, który chce popełnić samobójstwo. Włóczędze udaje się powstrzymać zdesperowanego mężczyznę. Zostają wielkimi przyjaciółmi. Włóczęga chce wydobyć z niego pieniądze na leczenie wzroku kobiety, a także pomóc jej spłacić długi, bo grozi jej i jej babci eksmisja.

Jak to u Chaplina zwykło bywać: jest zabawnie i lekko, przede wszystkim poruszająco. Filmy Chaplina cechowała znakomita żonglerka nastrojami w swoich filmach, co daje efekt genialnych tragikomedii z uniwersalną prawdą życiową. “Światła..” jednak zasłynęły z innego powodu: scena w której niewidoma myli Charliego z multimilionerem, była dublowana rekordowo w historii kina- 342 razy. Chaplin ciągle narzekał bowiem, że nie przekonuje go cała ta sekwencja. Co ciekawe jeszcze, w czasie kiedy film został nakręcony, dźwięk już był wynalazkiem w kinie powszechnym i dostępnym, a Charlie Chaplin nakręcił swoje “Światła” jak film niemy, z wyjątkiem scen w której przemawia para ludzi na początku film, która jest parodią pierwszego filmu dźwiękowego “Śpiewaka Jazzbandu”. Oczywiście na tym zabiegu, film absolutnie nie stracił.

Podobnie jak “Gorączka Złota”, “Dyktator”, czy inne filmy tego legendarnego i wiecznie żywego reżysera, film ten ma wiele świetnych scen komediowych i gagów sytuacyjnych. Cała ta komedia pomyłek i nieporozumień, mówi nam o tym, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie, a do cieszeni się życiem zbędne jest bogactwo. Franciszkanizm i Chaplinizn w jednym, chciałoby się powiedzieć.

szymalan