Krótka histeria czasu *

Naprawdę nie mam nic do Dominika Matwiejczyka. Nie mam nic do faceta, który kręci offowe kino przyzwoitej jakości, zdobywa na odpowiednich festiwalach pokaźne wyróżnienia, a raz na jakiś czas dorabia pisaniem scenariuszy do popularnych telenoweli w rodzaju “Pierwszej miłości”. Nie mam nic do niego, w końcu człowiek może sobie kręcić i pisać co mu się żywnie podoba. Problem zaczyna się z chwilą , gdy Matwiejczyk uruchamia tą swoją amatorską  machinę produkcyjną i wkracza z nią z buciorami na mój teren. Może reżyser nie chodzi do kina i nic w życiu nie ogląda, a może po prostu świadomie zaśmiał się widzom w twarz, ale kiedy 1,5 godzinne amatorskie coś nazywa filmem, okradając mnie z czasu, zdychających komórek mózgowych i łącza internetowego (rzecz do obejrzenia w iplexowym systemie vod), to w tym momencie widzę już tylko jedną opcję: wojna i płomienie piekielne (a od czego ma się bloga).

Dlatego też nie mam wyboru i muszę się (niejako z obowiązku) rozprawić z tym tworem, które podkopuje za jednym zamachem ponad 100 lat kinowej tradycji i wypracowanych standardów. Poczynając od fabuły, która w pierwszym akcie dosłownie nie ma miejsca (ot, Damięcki opowiada przez 30 minut jak to mu się podoba koleżanka ze studiów), zaś w kolejnych żadnego sensu (żeby się babrać w czymś takim jak cofnięcie się w czasie trzeba ustalić wpierw reguły gry, panie Reżyserze), poprzez wszystko inne. Okropne dialogi (na każdy monolog z offu głównego bohatera reagowałem jak rodzice Fiony, gdy przyprowadziła im Shreka), jeszcze słabsze aktorstwo (Damięcki będzie dla mnie od tej pory jak sygnał ostrzegawczy), żenujące kadrowanie i praktycznie zupełny brak montażu (w podejrzanych ongiś jednym okiem odcinkach “M jak miłość” realizacja zdradzała większy profesjonalizm) – wszystko tu leży i kwiczy. 

Wciąż ją kocham **

In The immortal words of ancient people : Veni, Vidi, Vomit. Przybyłem, zobaczyłem, zwymiotowałem. Bo przecież nic tak dobrze nie podsumuje filmu o twardzielu z marinies, którego muskuły eksponuje się tutaj w co trzeciej klatce, jak krótkie, żołnierskie  i zdecydowane słowa. Prawdopodobnie gdyby przyszło mi to oglądać w kinie, okazji do ewakuacji szukałbym już w połowie seansu. I pomyśleć, że za takiego knota odpowiedzialny jest twórca “Co gryzie Gilberta Grape’a”!

Tytułowy (bo w oryginale film się zwie “Dear John”) John Tyree, żołnierz elitarnych “zielonych beretów”, podczas przepustki odwiedza swego ojca w Karolinie Południowej. Przypadkowo spotyka na plaży Savannah Curtis, spędzającą w domu ferie wielkanocne. Choć pochodzą z różnych środowisk  (ona jest pełną ideałów studentką z bogatej rodziny z Południa, on zamkniętym w sobie samotnikiem) , kiedy poznają się, budzi się w nich wzajemne uczucie.  Kiedy John musi wracać do jednostki, a Savannah do college’u, obiecują sobie, że będą kontynuować znajomość listownie.

Różyczka ***

To dziwne , ale już chyba od dobrych 7 lat nie oglądałem ani jednego filmu nagrodzonego główną nagrodą na festiwalu w Gdyni, do którego chciałbym rzeczywiście wrócić, który by zachwycił, powalił na kolana.

Koszmarkiem był zeszłoroczny “Rewers” (choć ogólnie dosyć ciepło przyjęty), nudną sztampą “Mała Moskwa”, a utworem na jeden raz niezłe “Sztuczki” . I co ciekawe – to, że  ktoś uznał te filmy jako najlepsze z całego roku, wcale nie oznacza, że cała reszta już w ogóle się nie nadawała do oglądania. Wręcz przeciwnie- bywały produkcje lepsze, a nawet o wiele lepsze niż te uhonorowane, jak “Tatarak” Wajdy , “Wojna Polsko Ruska” Żuławskiego , czy tegoroczny znakomity obraz Jacka Borcucha “Wszystko, co kocham”.

Festiwal Gdynia AD 2010, upłynął w oparach jeszcze większej żenady. Zaplanowany na kilka miesięcy wcześniej niż zwykle,  wymusił na filmowcach żwawsze ukończenie swoich dzieł i tym samym, do konkursu trafiły ponoć filmy nieskończone, niedopracowane, kiepskie. Krytyk Łukasz Maciejewski wręcz wprost stwierdził, że nie oglądał tam ani jednego obrazu, który by zasługiwał na nagrodę główną. Natomiast prawdziwą farsą okazał się dopiero ostateczny werdykt jury- pośród tej masy przeciętności i niewydarzenia było kilka filmów wyróżniających się (wspomina się: Erratum, Chrzest, Wenecja, Matka Teresa od Kotów), a jednak  wybrano oto obraz tak poprawny, tak szkolny, niemal akademicki w swej treści i formie, że pisano w gazetach później “ten werdykt cofa nasze kino do zaścianka”. Że zwyciężyły układy, wzajemne sympatie, a nie sztuka. Nie kino.

Taka właśnie jest zwycięska  “Różyczka” Janusza Kidawy Błońskiego

Avatar *****

James Cameron to jedno z tych dorosłych dzieci, które wiecznie fantazjują i mają ciągotki wyraźne skierowane w stronę technologicznych nowinek. Cameron nie należy do tych reżyserów, którzy trzaskają produkcyjniaki dwa razy do roku, aby liczyć na łaskawość Akademii Filmowej, aby ta przyznała choć jedną nominację oraz na publicznośc, która bez względu na efekt, pójdzie do kina i zwróci kase za budżet. O , nie. On idzie na całość. Na nowy film kinowy sławetnego twórcy “Terminatorów”  i drugiego “Obcego” czekaliśmy wszyscy 12 lat. Bo tyle czasu potrzebowała technologia aby dojrzeć do realizacji kolejnej wizji Jamesa. Koniec pogłosek, zwiastunów, tuzinów klipów, doniesień i plotek. “Avatar” u nas już w kinach. Oto moja relacja na gorąco z pokazu w katowickim IMAXIE. Zapraszam.

Klasyka kina 1964-66

Grek Zorba ****

30-letni Basil wraca na rodzinną Kretę po edukacji w brytyjskich szkołach. Postanawia uruchomić odziedziczoną po ojcu kopalnię węgla brunatnego. W drodze na wyspę spotyka Alexisa Zorbę, szalenie towarzyskiego chłopa greckiego, który oferuje mu swoje usługi jako kucharz i górnik. Między sfrustrowanym i zakompleksionym intelektualistą, a pełnym optymizmu i radości wieśniakiem zawiązuje się niezwykła przyjaźń.

Casablanca (1942) *****

Casablanca *****

„Casablanca” realizowana była na początku lat 40. jako kolejny, jeden z dziesiątków filmów Hollywood- nie miała być szczególnym arcydziełem, czy filmem, który miał wejść do historii kina. A jednak dziś mamy już prawie 70 lat od powstania, a obraz wciąż jest żywy- obecny w telewizji, na krążkach DVD, w rankingach na „filmy wszechczasów”, a nawet we wrześniu tego roku wchodzi do polskich kin.