The Cabin in the Woods (2012, Drew Goddard)

Dom w głębi lasu ***½

“Krzyk”, “Zombieland”, “Grindhouse”, “Straszny film”, czy niedawno recenzowana na tym blogu “Opona” – gatunek horroru musiał najwyraźniej dotrzeć do ściany, skoro szukanie pełnoprawnych jego przedstawicieli we współczesnym kinie przypomina pracę mitycznego Syzyfa, za to coraz częściej dostajemy bardziej lub mniej błyskotliwe metahorrory, które charakteryzuje potężna doza samoświadomości własnej konwencji. W podobnym postmodernistycznym duchu utkany jest “Dom w głębi lasu” (debiutancka reżyseria Drew Goddarda przy szeroko zakrojonej współpracy twórcy wchodzących za niedługo “Avegnersów”, Jossa Whedona). Horror którego fabularne podłoże jest aż za dobrze znane z miliona podobnych slasherów. Piątka dobrych znajomych wybiera się do lasu odwiedzić mały, opuszczony domek, który należy do kuzyna jednego z nich. Po drodze dalszy kierunek wskazuje im właściciel stacji benzynowej z dziobatą twarzą złoczyńcy (a jakże by inaczej), a kiedy w końcu dotrą na miejsce…szybko zaczynają się dziać Dziwne i Niepokojące Rzeczy.

Może po kolei: “Dom w głębi lasu” spotkał się z wyśmienitym przyjęciem w Stanach i na świecie. 8,0/10 średnia głosów na portalu imdb, ponad 90% pozytywnych recenzji na ZgniłychPomidorach, a u nas sporo pozytywnych opinii i  (dla jednych bardziej, dla drugich mniej prestiżowy) znaczek jakości od redakcji filmweb.pl. Czy rzeczywiście mamy do czynienia z aż takim wydarzeniem w historii kina grozy?

Rubber (2010, Quentin Dupieux)

Opona ***½

Czarna i przerażająca. Nieustępliwa i bezwzględna. Niebezpieczna i cwana. Poznajcie oponę – (w tej roli niezawodna opona o imieniu Robert) – bohaterkę  horroru nowej generacji , która przy pomocy swych parapsychologicznych zdolności potrafi zmienić – dosłownie – mózgoczaszkę człowieka w jeden, soczysty flak. Wpierw bohaterka (?) budzi się do życia na małym pustynnym wysypisku, podnosząc się z kurzu i śmieci, następnie  dziarsko pokonuje wszystkie przeszkody jakie znajdzie na swojej drodze (jak np. dybiące zewsząd butelki czy skorpiony) , a wreszcie  pod wpływem bliżej niezidentyfikowanych motywacji,  bierze się za przerobienie homo sapiens na pudding.

Ale sam film zaczyna się inaczej: w pobliżu odludnej międzystanowej drogi znajduje się grupka ludzi zwanych “widzami”. Za chwilę mają na tej pustyni zobaczyć  film (choć  ekranu nie widzimy) – film opowiadający o przygodach opony, która zabija. Każdy z nich otrzymuje do tego celu jedną lornetkę, zaś tuż przed samym pokazem,  na ulicy, na której znajdują się nieregularnie poukładane krzesła z których nikt nie korzysta (tak, zwyczajne krzesła), pojawia się samochód. Pojazd bezceremonialnie rozjeżdża krzesła, które  stoją mu na drodze, podjeżdża blisko kamery i z wnętrza – a dokładniej, z bagażnika – wysiada policjant, który zaczyna wygłaszać do nas ciekawy monolog na temat znanych filmów i tego, jak często, nawet w wielkich dziełach, różne rzeczy pojawiają się zupełnie bez powodu (kultowe już “no reason”). Już rozumiecie?

Gwoemul (2006, Joon-ho Bong)

The Host Potwór *****

Pierwsza scena z tego filmu wydarzyła się naprawdę: w roku 2000 w Seulu, stacjonujący w Korei amerykańcy żołnierze rzeczywiście wypuścili do rzeki Han spore ilości zapasów formaldehydu . Nielegalnie, wbrew jakimkolwiek protokołom i rzecz jasna, z dużą nieostrożnością i zagrożeniem poważnego skażenia środowiska. Co robią amerykańcy ignoranci w koreańskim filmie katastroficznym(?))? Dlaczego najazd kamery na stół z butelkami formaldehydu zaczyna się dłużyć w nieskończoność a w końcu też i bawić (ile to będzie tych butelek w końcu – tysiąc, milion?)?

Ten groteskowo wręcz komediowy horror polityczny, szybko przeradza się w dalekiego prawnuka największego klasyka gatunku monster movie w historii – “Godzilli: Króla Potworów” (1954) . Oglądamy fantazję na temat ekologicznych skutków skażenia,  czyli mogło zrobić się z małej kijanki, która najwyraźniej pożarła  spore ilości wspomnianej substancji z rzeki i przez kilka ładnych miesięcy zdążyła porządnie wyrosnąć. Teraz, zmutowana poczwara ma jakieś 10 kończyn, dobre 10 metrów długości i paskudny pysk, który lubi połykać ludzi, zaczynając wpierw od tych odpoczywających spokojnie na brzegu rzeki i rzucających na początku weń puszki z colą na znak dobrej zabawy.

Historię niespodziewanego ataku na obywateli koreańskiej stolicy oglądamy w tym – zdumiewającym z każdą chwilą – filmie  z perspektywy dysfunkcjonalnej,  ekscentrycznej i przy okazji kompletnie rozbitej rodziny, przypominającej bohaterów nominowanego do Oscarów “Little miss Sunshine” z tego samego roku. Podobnie jak tamci bohaterowie, nasi kochani Koreańczycy muszą się porozumieć i zjednoczyć właśnie przez wzgląd na najmłodszą kobietę w rodzinie: juniorka została bowiem porwana przez potwora i brutalnie uprowadzona do jego małej siedziby: ponurego kanału, w którym tytułowy bohater przytrzymuje co lepsze kąski na później.

Don’t be afraid of the Dark (2010, Troy Nixey)

Nie bój się ciemności **

Z namaszczeniem samego Guillermo Del Toro na promocyjnym plakacie, można by się po filmie Troya Nixeya spodziewać nawet horroru na miarę “Sierocińca” (najlepszego i najdojrzalszego filmu grozy z ostatnich wielu lat) – czyli dramatycznej i wiarygodnej opowieści psychologicznej, która jednocześnie sama w sobie jest świetnym straszakiem: zaspokaja popyt na adrenalinę i sensownie dawkuje widzowi standardowe tricki montażowo-dźwiękowe,  mające mu szarpać nerwy. Amerykańsko-Australijski “Nie bój się ciemności”,  pomimo pięknej muzyki i gotyckiej oprawy wizualnej, nie potrafi ani jednego ani drugiego: dramat jest niezły, ale łez nie wyciska, a horror…no cóż. Tu już znacznie gorzej.

Bo “Nie bój…” to właściwie nie horror, ale  mocno plastyczna, atmosferyczna baśń fantasy przeznaczona dla młodego widza (może poza sekwencją łamania zębów na żywca- tu lepiej zasłonić oczy, bo brzydka jest , tak jak być powinna), która garściami kradnie wszystkie najbardziej oklepane klisze horroru. Jest zatem nieszczęśliwa, rozbita rodzina, która przeprowadza się do nowego domu, dziecko-medium z wyimaginowanymi (lub nie) przyjaciółmi, i sam wspomniany dom wyglądający jak  wiktoriańskie ponure zamczysko, wreszcie ogród w postaci labiryntu a także obowiązkowa piwnica, pełna kurzu, pajęczyn i rzecz jasna,  tajemnic.  “Sierociniec”  korzystał z tych schematów sukcesywnie: tam również pojawiały się legendy, które okazywały się prawdziwe, tam także obecny był motyw historii zataczającej koło (coś zdarzyło się w przeszłości; teraz nastąpi powtórka) oraz konflikt dorosłych z dziećmi poszukujący odpowiedzi na pytanie zasadnicze : kiedy ci pierwsi uwierzą tym drugim?

Turistas *

Autokar pełen turystów mknie z zawrotną prędkością po krętej , brazylijskiej drodze na odludziu. Na wskutek nieuwagi kierowcy, nagle dochodzi do poważnego wypadku i pojazd roztrzaskuje się na jednym z zakrętów o skały. Ocalonym pasażerom nie pozostaje wiele- czekać kilka dni na następny kurs tej linii albo jakoś sobie poradzić o własnych siłach i bez niczyjej pomocy. Dla młodych i pięknych amerykanów ta nieprzyjemna sytuacja to początek wyzbywającej ich z samoświadomości zabawy- plaża, bajkowa sceneria, przystojniacy i piękne dziewczyny wszędzie dookoła, a na głośnej imprezie alkohol, narkotyki, seks i głośna muzyka. Trudno o lepsze warunki do bycia prawdziwe niegrzecznym i w pełni wolnym.

Komuś jednak dosyć mocno zależy na zakłóceniu  spokoju naszych gringo – najpierw , nad ranem, okradają ich z całego dobytku, a później podstępnie zwabiają do tajemniczego domu, gdzie mają stać się przymusowymi dawcami ludzkich narządów. A wszystko to rzekomo w  ramach kary za kulturową ignorancję ich oraz ich rodaków. Bad Americans are bad?

Czarny Łabędź *****

Darren Aronosfky jest niepoprawny. Dalej bawi go proste szokowanie publiczności i owijanie banałów w bawełnę rozbuchanej do granic możliwości formy. Jego aktorzy z grobową powagą biorą udział w campowym teatrzyku, wygłaszają kwestie, które publiczność czasami głośno wyśmiewa, a reżysersko na jakiekolwiek subtelności ze strony twórcy „Requiem dla snu” , znów nie ma co liczyć. Wchodzący od wczoraj na polskie ekrany „Czarny łabędź” jest dokładnie tym , czego można się było po takim twórcy spodziewać…

…ale tylko teoretycznie, bo w praktyce dostajemy jeden z najbardziej szalonych filmów ostatnich lat, co przekłada się na bodaj (moim zdaniem) najlepszy film tego reżysera w karierze. Po rozlazłym „Źródle” i wyciszonym „Zapaśniku”, „Łabędź” z ekranu lśni, powala, zachwyca i wgniata w fotel. I  sprawia, że kiedy płyną napisy końcowe, trudno się podnieść przez dłuższą chwilę.

Koncept tego filmu jest prosty jak budowa cepa. Ambitny, pretensjonalny reżyser teatralny , zamierza wystawić na deskach nowojorskiego teatru  uwspółcześnioną, niekonwencjonalną wersję baletu „Jezioro Łabędzie” Czajkowskiego. Właśnie odbywają się castingi do głównej roli , a kandydatki są dwie. Wyuczona do perfekcji rzemiosła, wiecznie zestresowana Nina oraz wyluzowana, wolna (Ninę trapi osoba zbyt ambitnej, nadopiekuńczej matki) i niesamowicie ponętna młoda Lilly, która początkowo pojawia się tu i ówdzie jak cień, dybiąc na rolę  królowej łabędzi. Z czasem konkurencyjne relacje między bohaterkami dramatycznie się zacieśniają i osiągają zupełnie nowy, nieprzewidywalny dla nich poziom.