Oczy szeroko zamknięte ****

Ostatni film w karierze Stanleya Kubricka, człowieka , którego myślenie o kinie miało rozmach TOTALNY, i twórcy , który podarował nam na zawsze arcydzieła w rodzaju “Odysei Kosmicznej” i “Lśnienia”. Oddane do wytwórni na krótki czas przed śmiercią reżysera ,  “Oczy szeroko zamknięte” wyświetla się w polskiej telewizji dziś późno w nocy (jak ostatnio na Ale kino!), po to aby absolutnie żaden niedojrzały widz nie miał jakiegokolwiek kontaktu z wszystkim, co dzieje się w kulminacyjnej scenie filmu- sekwencji seksualnej orgii, która jednocześnie wsysa widza bez reszty, przeraża, prowokuje i estetycznie zachwyca. To jeszcze jeden raz , ten jedyny ostatni, kiedy wielki Kubrick zagrał z widzem o wszystko. Czy udanie?

No cóż, nie wszyscy tak myślą. “Oczy” (uznawane często za najsłabszy film Kubricka, paradoksalnie sam reżyser-perfekcjonista cenił ten film najwyżej) były pierwotnie krytykowane jako film za długi (prawie 170 minut) , za bardzo erotycznie wyuzdany, czy mający problemy z długimi dialogami i niepłynną narracją . Sam nie widzę tu jakiejś wpadki, czy katastrofy, ale z  jednym mogę się zgodzić na pewno – przede wszystkim jest to jednak film nierówny, ma niesamowicie dziwną strukturę (która nie pozwala mi jej ani skreślić, ani w pełni docenić) i niecodzienny antyklajmaks, całkowicie przeczący zasadom filmowej dramaturgii. Mimo 4 gwiazdek za całościowy efekt (to jednak mało jak na moje oceny dla Stanleya) -  uważam, że to jednak jest wielki film. Uważam, że jest to w dalszym ciągu kino formatu, którego nie doścignął jeszcze prawdopodobnie nikt w historii, i które w pewnym sensie stanowi zupełnie nową jakość dla współczesnej sztuki (filmu). Podczas, gdy wielu twórcom wydaje się niejednokrotnie , żę mówią w kinie coś ciekawego i ważnego o seksie czy pożądaniu, to jednak żaden z nich jeszcze nie posunął się  aż tak daleko, i żaden z nich nie zabrał widzów w tak undergroundową , pozbawioną trzymanki podróż, tak jak to uczynił Kubrick.

Gorzkie gody ****

wstawiam tu recenzję wysłaną na konkurs EMPIKU

Erotyczna fantazja i infantylizm ludzkich związków splatają się razem w “Gorzkich godach”, jednym z najmniej znanych i najmniej cenionych filmów Romana Polańskiego (żadnych istotnych nominacji  czy wyróżnień). A jednak po seansie nietrudno oprzeć się wrażeniu, że adaptacja powieści Pascala Brucknera znalazła się w dobrych rękach- tylko Polański, ze swoją skomplikowaną przeszłością, z biografią zawieszoną na granicy aresztu i międzynarodowej sławy, mógł uczynić tę groteskową historię na tyle frapującą, że aż trudno po seansie to co obejrzane- wyrzucić, ot tak, po prostu z głowy.

Akcja “Gorzkich godów” ma miejsce w całości na pokładzie luksusowego statku , odbywającego wielki rejs po oceanie. Jego bohaterowie to angielskie, znudzone sobą i aktualnie będące na granicy zastoju życiowego, małżeństwo. On , Nigel (Hugh Grant) i ona, Fiona (Kristin Scott Thomas) są razem już 7 lat i właśnie postanowili uczcić ten nie lada wyczyn odnawiając swój miesiąc miodowy podróżą do Indii. Będzie nudno?

Niekoniecznie, bowiem wszystko nabiera zupełnie niespodziewanego kierunku, kiedy Nigel przypadkowo poznaje innego pasażera statku, Oscara- poruszającego się na wózku inwalidzkim (“spójrz, co mi zrobiła moja żona”- jak śmiałe komentuje swoje kalectwo) mężczyznę, który na tajnych spotkaniach zaczyna mu opowiadać historię jego wielkiego związku z pewną kelnerką z Paryża, niezwykle ponętną Mimą (zjawiskowa Emmanuel Seigner , prywatnie żona reżysera). Zirytowany bohater grany przez Granta długo broni się przed wysłuchiwaniem coraz bardziej obscenicznej opowieści, ale z czasem sam nie potrafi zaradzić w żaden sposób przypływom swej z każdą chwilą powiększającej się fascynacji.

9 songs *

Typowy przedstawiciel tego, czego ja w kinie dosłownie nienawidzę. Oto film, który puszy się jako ambitny i artystycznie wyrafinowany, a okazuje się po milion-kroć nieszczery, pusty- w tym wypadku dostajemy po prostu durnego pornola z pretensjami.