Stacja kosmiczna (IMAX 3D) ***

Dzisiejszego dnia po raz drugi znalazłem się w pobliskim kinie IMAX. Znów grzecznie , jak wszyscy inni widzowie na sali, założyłem po wejściu na salę specjalne okulary i wtedy na ekranie rozmazane ujęcia złożyły się w jedną całość, a mój mózg odebrał to jako trójwymiarowy obraz, który dosłownie wyskakuje z ogromnego ekranu. Poprzednim razem był ocean i były rybki- dziś znalazłem się w otchłani przestrzeni kosmicznej, aby móc podpatrywać pracę astronautów.

Home- S.O.S. dla planety ***

Czasami czuję się dziwnie. Wszyscy dookoła chwalą jakiś film a ja zachodzę w głowę WTF. „Home” został obwołany arcydziełem, wielokrotnie czytałem, że to „ważny, pięknie sfotografowany film”. Poza tym, że to dość ciekawe medialne wydarzenie (film debiutował w 85 krajach świata jednocześnie na DVD, w kinach i w Internecie) nie widzę tutaj dosłownie nic- nic do zastanowienia, żadnych nowych informacji, a o stronie tzw. Artystycznej to nie ma co wspominać, bo zwyczajnie nie istnieje.

Tajemnice oceanu ****

Twórcy dokumentu “Tajemnice Oceanu” postawili przed widzem prostą tezę, zawartą już zresztą w tytule: świat oceanów kryje przed ludźmi wiele fascynujących i wartych poznania tajemnic. No i przez cały film usiłują nam na ową tezę podać argumenty. Niewątpliwie się udało.

Pod taflą oceanu 3D **

No dobra. Mój pierwszy film w 3D. Trochę wstyd się przyznać, że dopiero teraz taki filmo-maniak zasmakował tej technologii, ale lepiej późno niż później, jak to mówią. “to jest film o rybkach, przepływających przez ekran”- tak to streścił mój kinowy towarzysz.

Człowiek na linie – Man on wire *****

Kolejny w kinie film o nowojorskich “świętej pamięci” wieżach World Trade Center. Tym razem nie fabularny- a dokumentalny. I nie opowiada historii przerażającej, ale wzniosłą (i w przenośni, i dosłownie) . Nagrodzony Oscarem dla najlepszego dokumentu ,”Człowiek na linie”, zabiera nas w podróż po marzenia. Te ukryte tam, gdzie jest koniec świata- dalej już posunąć się nie można.

Walc z Bashirem *****

Mam wrażenie, że amerykańska Akademia Filmowa podpisała wyrok: “Walc z Bashirem” dostanie Oscara, i nawet już wiemy w że w kategorii najlepszy film zagraniczny roku, choć z powodzeniem mógł kandydować również do Najlepszej pełnometrażowej animacji roku, a także najlepszego dokumentu roku. Skoro w tych dwóch ostatnich kategoriach przepadł jeśli chodzi o nominacje, sytuacja chyba jest jasna. Jak  na razie zdobył Złotego Globa. Do polskich kin trafi dopiero w kwietniu.

Carmi Cna’an , reżyser filmowy, dostaje propozycję nakręcenia obrazu o wojnie domowej w Libanie w latach 70 od człowieka, który nie tylko ją przeżył, ale aktualnie nękają go co noc sny o tym co się wtedy w Libanie działo. Cna’an przypomina sobie swój udział w walkach- i do głowy przychodzi mu jedno szczególne wspomnienie: żołnierze wychodzący z wody, wieżowce i masakra lokalnej ludności. Aktualnie cierpi na amnezję i nie pamięta czy w ogóle tam był, czy to tylko halucynacje, urojenia. Aby dowieść prawdy spotyka się z różnymi ludźmi, psychologami, dziennikarzem relacjonującym wtedy tamte zdarzenia jako korespondent wojenny, a także z członkami swojej brygady.

“Walc z Bashirem” to hybryda różnorakich gatunków filmowych i właściwie na żadnym polu nie zawodzi. Reżyser ma wyczucie dokumentalnego smaku, mimo zdecydowania się na taka ryzykowny krok jak przerobienie całego scenariusza na technikę animowaną. Film nic na tym nie traci, a wręcz sporo zyskuje- idealnie wręcz tworzy nastrój i klimat. Jest to też porządne wojenne widowisko- właściwie niemożliwe do stworzenia do po tylu latach od tamtych zdarzeń, bez użycia kosztownych i wymyślnych efektów specjalnych (animacja daje w koncu o wiele większe możliwości, zwłaszcza dziś można już w zasadzie dzieki niej znacznie przesunąć granice tego ,co można w niej pokazać).

Jednocześnie to wciąż dobry film dokumentalny – który wygląda jak normalna , lecz z leksza przegadana przez postacie, fabuła. W połączeniu z muzyką, czy to piosenkami, czy to zwykłym score’m,a także stonowanymi głosami autentycznych postaci, obraz mocno hipnotyzuje widza i daje pożywkę nie tylko dla zmysłów, lecz i umysłu. Żeby dobrze zrozumieć historię tu przedstawioną, trzeba być nieco obytym w tematyce bliskiego wschodu po roku 1945, kiedy to do Palestyny napływali Izraelczycy masowo, z powodu Holocaustu. I jaki był tego skutek dla Arabów i ogólnie państw ościennych. Tak , czy inaczej film ten to cichy, pokorny i skupiony manifest antywojenny, nie pokazujący nic odkrywczego (wojna to wielka paranoja, której skutki ciągną się w umysłach ludzi latami w przyszłości), lecz w dosyć oryginalny sposób(nie, nie ma tutaj przerostu formy nad treścią). Warto, finał filmu jest wstrząsający.

Godny film “Czasu Apokalipsy XXI wieku”.

szymalan