Toma Hanksa uwielbiałem od zawsze. Dziękuję za jego “Bezsenność w Seattle”, “Masz wiadomość”, “Zieloną milę”.. etc. Dzięki jego talentowi i wspaniałemu popisowi, filmy, w których gra pierwszorzędne role są niezapomniane. “Cast away – poza światem” również do nich się zalicza. Jest to współczesna, zurbanizowana opowieść o człowieku, który miał pecha i przez wypadek samolotu wylądował na bezludnej wyspie. Dzięki silnej wewnętrznej mobilizacji i uczuciu pałającym do swojej ukochanej Kelly (Helen Hunt) próbuje przetrwać ciężkie lata w swoim życiu. Tom Hanks aka Chuck Nolan, jako Robinson Południowego Pacyfiku dzięki prowizorycznym przyrządom znalezionym gdzieś w morzu musi stworzyć swój własny świat – poza światem.
Ta epicka opowieść, to świetny przykład zgranej pracy Zemeckisa i Hanksa, jako malowniczego i barwnego obrazu człowieka, który chce być poza czasem, próbuje z nim walczyć, jednak to czas jest ponad nim. Samotne życie na wyspie sprowokuje go do przestawienia się na tryb czysto naturalny – blisko “jaskiniowy”. Piękne są momenty, w których udaje mu się stworzyć podstawowe narzędzia, wzniecić ogień, czy zbudować przyjaźń z Wilsonem, który jest zwyczajną piłką. Lecz wydaje mi się, że jednak takich zdarzeń, takich “smaczków” było za mało… więcej czasu zajmowały momenty pokazujące życie “przed” i “po” życiu na wyspie. Choć nie uważam, że nie były potrzebne.
B. dobry dramat z Hanksem, który jak zawsze pokazuje klasę swoją osobą. Świetny film o człowieku pokonanym przez czas… Samotnym do końca, który traci w sumie wszystko, dzięki jednemu wypadkowi i musi przejść przez szkołę dramatu, pozostawiony na pastwę losu.
Ocena: 8/10
(pumex)
