The Godfather II/Ojciec Chrzestny II.

Część druga Ojca Chrzestnego jest uznawana za jeden z najlepszych sequeli w historii kina światowego. Nie bez powodu zbierał laury i nagrody. Liczne Oscary, Złote Globy, Nagroda BAFTA, Nagroda WGA i DGA. Coppola tworzy dzieło pełne uznania i podziwu, które przypieczętowane zostaje docenieniem za kunszt w postaci mnogą ilością wysokich wyróżnień.

Coppola prowadzi kontynuację historii rodzinnej dwutorowo: czysto retrospektywnie ujmuje życie od lat dziecięcych, aż po zalążki wielkiego interesu handlem oliwą Vita Corleone. Z drugiej zaś strony ustawia krok po kroku przejmowanie biznesu przez Michaela Corleone (Al Pacino). Zamysł, jakim jest dwutorowość sprzyja głębszej analizie metamorfozy nowego Don’a - Michaela. Kontynuacja jest ewidentną kulminacją ogromnej psychicznej przemiany niepozornego żołnierza Marines. Z początku nie dotykający rodzinnych konszachtów i stojący gdzieś obok syn wielkiego Don’a zamienia się w mordercę o żelaznym sercu, który idzie inną drogą, niż ojciec. Nie idzie w jego ślady a tworzy jedynie postrach i wstyd. Stawia własne interesy i chęć jawnej zemsty, albo nawet poszanowanie u wrogów ponad rodzinę - stąd Kay (Diane Keaton) decyduje się na aborcję, tylko dlatego, by nie urodzić mu syna, by nie kontynuować piekła, przez które przechodzi między innymi ona.

To właśnie chora ambicja i żądza władzy wprowadza go na szczyt mafijnego światka. Cała bezwzględność - więcej! - pycha doprowadza go do utraty rodziny. Nawet zdrada brata Freda, która wychodzi na jaw - skwitowana zostaje postawieniem brata vis a vis z lufą od gnata… Więzy rodzinne zostają zerwane, podtrzymuje je jedynie siatka mafijna, utrzymująca się z biznesu i prestiżu.

Ten ważny film, to nie tylko ciekawa, barwna i ekspresywna opowieść rodziny Corleone, to również moralistyczny traktat przedstawiający głębokie treści, które z jednej strony mogą być dobrze pielęgnowane (jak u Don Vita), z drugiej natomiast wykorzystane do celów własnych, do realizacji planów chorej ambicji (jak u Michaela). To kontrast, który zderza ze sobą dwie postaci proklamujące różne idee.

Ojciec Chrzestny 2, spełnia się jako monumentalne, epickie dzieło, którego sceny ekspresywne, tragiczne, ważne dla widza - wpisują się w katalog najlepszych ujęć, które nie idą w zapomnienie. O pięknie dostojnej ścieżki dźwiękowej Nino Roty chyba nie trzeba powtarzać. Jako jeden z podstawowych elementów buduje charakterystyczny klimat, bez którego film nie miał by siły bycia. Ponadto każda z postaci czy to pierwszoplanowych czy to drugoplanowych są dopasowane do swoich bohaterów. Kreacje, jakie tworzą są niezapomniane. Gra, którą prezentują jest fantastyczna. Jak widać całość oblewa się superlatywami, choć w porównaniu z pierwszą częścią tą cechuje większe skupienie i mniejszy dynamizm.

Klin pomiędzy [moimi] wcześniej obejrzanymi produkcjami, to jeden z tych filmów, które powinny zajmować najwyższą półkę wytrawnych koneserów. Z jednej strony barwna opowieść, z drugiej głęboka analiza psychologiczna Michaela. Piękny film, jako propozycja nie do odrzucenia…

Ocena: 10/10

(pumex)