Munich/Monachium.

Letnie Igrzyska Olimpijskie w Monachium z 1972 roku przeszły do historii nie ze względu na rekordy sportowe jakie tam padły, ale tragedię, która rozegrała się 5 września. Tego dnia członkowie palestyńskiej organizacji Czarny Wrzesień wdarli się na teren olimpijskiej wioski biorąc do niewoli 11 członków izraelskiej reprezentacji. 21 godzin później, w wyniku nieudolnej akcji antyterrorystycznej, zginęli wszyscy sportowcy i pięciu z ośmiu porywaczy.

Film dla przeciętnego widza może być ciężki i trudny w odbiorze. Ogół filmu zrobił na mnie dobre wrażenie.

Siadając do tego filmu nie wiedziałem prawie nic o wydarzeniach w Monachium. Prawie nic, oprócz ogólników przeczytanych w internecie czy w gazecie, dlatego trudno mi powiedzieć czy treść film jest w pełni zgodna z prawdą, a na ile jest to wymysł scenarzystów. Oprócz “odświeżonej” dawki historii, na plus zasługuje aktorstwo, zarówno ze strony Erica Bana, jak i Daniela Craiga (przyszłego Bonda).

Na pochwałę zasługują również zdjęcia wykonane przez Janusza Kamińskiego. Niektóre momenty naprawdę wzbudzały u mnie ogromny podziw. Odwalił kawał dobrej roboty.

Muzyka. Kawałki Williams’a stanowią idealne dopełnienie tudzież tło poszczególnych sekwencji.

Film może się wydawać momentami nudny, chyba najbardziej, gdy antyterroryści przedstawiają swoje refleksje, spostrzeżenia .. etc. Moją uwagę przykuwały zasadzki przygotowane na terrorystów oraz ostatnia scena, gdy Avner kocha się z żoną. W sposób perfekcyjny pokazuje, co wydarzenia zrobiły z psychiką człowieka.. Zachowuje się jak zwierzę. Kolejny moment, który mi zaimponował to moralizatorskie ujęcie pod koniec, gdy Avner poprzez symboliczne “łamanie chlebem” chce się pogodzić.. a Ephraim zdecydowanie odmawia - w sposób jednoznaczny pokazuje nakręcanie spirali nienawiści na świecie.

Ocena: 9/10

(pumex)